Strona Druga

            No to… hej? Trochę mnie tu nie było. Znowu. Te dzikie przerwy miedzy postami powinny stać się symbolem tego bloga xD Mogę się wykręcać brakiem weny, ale to stara śpiewka, która nie powinna nikogo dziwić. Niestety ostatnimi czasy moje zainteresowanie światem Pokemonów złamało sobie kark i zamiast pisać kolejny rozdział zastanawiam się nad wpływem intensywności zorzy polarnej na produkcję ketchupu włocławskiego. I, co gorsze, obawiam się, że prędzej napiszę kilometrowy esej na ten temat, aniżeli siódmy rozdział ^.^”””

            Zaczęły się wakacje, pora odpoczynku od kopania nosem w podręcznikach, więc liczę na powrót chęci i pomysłów na Kvalta. No i oczywiście mam czas, żeby nadrobić swoje wszystkie zaległości na blogach niektórych czytelników, bo jak widzę, jestem tam, gdzie kończy się Diglett, a to niezbyt korzystna lokalizacja.
            Tymczasem zapraszam na dalszą część Dziennika Pierwszego, mam nadzieję, że Was zainteresuje :)

***

            Wracając jednak do samych zaczątków tego świata: wasz powstał dzięki jaszczurowi, mój był płodem czystego przypadku. Najpierw była Nicość, z niej zaś wyłonił się On. Sam nazywał siebie Kochankiem Pustki, więc logicznym będzie określanie go w taki sposób.

            Kochanek ów stał się czymś pośrednim między istotą żywą, a czystą potęgą; ogniwem łączącym Otchłań ze światem rzeczywistym, który później wypłynie z jej spaczonego łona. Pierwsza próba Pustki, chcącej za wszelką cenę okiełznać to, co bez ustanku się od niej odrywało.

Jej twór w pewnym sensie był inteligentny, choć to nie do końca prawda. On sam BYŁ INTELIGENCJĄ, bytem uosabiającym to, co Nicość skryła głęboko za instynktem. Dopełniali się. Ona miała moc, On miał wiedzę, choć jedno zazdrościło temu drugiemu. A ich zazdrość była gorętsza od wciąż płonącego rdzenia Otchłani. Przez to wywiązała się między nimi walka – Pustka tworzyła, jej Kochanek niszczył, gdyż sam nie miał mocy, by stworzyć coś samemu. Dzięki tym dziecinnym kłótniom ze skał powstały planety, z przypadkowo naruszonego rdzenia Matki powstały gwiazdy, elementy układanki tak małe, że Kochanek zwyczajnie ich nie dostrzegł, pozostawiając samym sobie, by krążyły między nimi, niczym pierze podczas walk Spearowów.

Z czasem jednak pierza było zbyt dużo i zaczęło przeszkadzać.

Oblubieniec Pustki w pewnej chwili pokochał niszczenie bardziej od Nicości, dlatego za jedyne prawidłowe rozwiązanie uznał pozbycie się okruchów. Matka nie chciała na to pozwolić, lecz osłabiona trwającą wieczność walką była zaledwie ćwiartką swojej dawnej świetności, plamą unoszoną w mroku, praktycznie na łasce swego syna i kochanka jednocześnie.

Więc zniszczył i Ją, a jej rdzeń pożarł, by zyskać jej moc.

Może mała gierka na „rozluźnienie”? Policzymy zdrajców, poczynając od samego początku świata. Będzie zabawnie, a ja sam uporządkuję to, co wiem. Zatem Kochanek oprócz beztroskiego druzgotania wszystkiego, co napotkał na swej drodze potrafił coś stworzyć. Pech chciał, że było to oszustwo, a pierwszym renegatem stał się on sam.

Pierwszy Zdrajca.

Lecz nie warto roztkliwiać się na czymś tak mało istotnym jak śmierć jedynego stworzenia, któremu na nas zależało; historia toczy się dalej, choć pojęcie czasu ulokowało się w niej dopiero w momencie narodzin dobrze Wam znanej Dialgii. Ona, wraz ze swoimi gadzimi przyjaciółmi miała być prymarnym pokoleniem sług Kochanka, prymarnymi eksperymentami… i prymarnymi ofiarami.

Oblubieniec nie należał do istot delikatnych, nie zadowalał się zbyt szybko ani, co oczywiste, nie wyzbył się chęci niszczenia nawet swoich dzieł. Nie krępował się przed zmienianiem i udoskonalaniem swojego próbnego miotu, lecz nie spodziewał się, że po tysięcznym razie w ich małych, ledwo pojmujących otaczający chaos móżdżkach pojawi się pierwsze uczucie. Czysta nienawiść.

Maluchy czekały, trwały pokornie w ciskanych przez ojca ciosach, konały w jego morderczych objęciach, ale wciąż pielęgnowały to, co w nich się narodziło, by, gdy nadejdzie pora, przekuć to w czyny.

Dusza jest silna, a ciało słabe.