Strona Pierwsza

                Nie wiem, jak mam nazywać to, co się tutaj pojawi. Mógłbym się rozckliwiać nad tytułami, datami, podkreślaniem co ważniejszych fragmentów, ale po co? Piszę to dla siebie i prawdopodobnie tylko dla siebie, zważywszy na sam fakt, że nikogo nie zainteresują bazgroły bezradnego głupca, który przez swoją słabą wolę zniszczył życie dziesiątkom.

            Mimo to, wypadałoby się przedstawić. Może kiedyś postradam zmysły i jedynym, co przypomni mi, kim jestem, będzie ten obszarpany przez lata noszenia dziennik. Noszony, ale niewypełniony, aż do teraz.

            Niestety, jestem Pierwszym.

            Dziwne imię, prawda? Oczywiście, teraz posiadam inne, bardziej „ludzkie”, pasujące do otoczenia, w którym się znajduję, jednak to nadane mi, gdy po raz pierwszy ujrzałem świat będzie we mnie trwać do końca życia, jak pasożyt powoli trawiący mnie od wewnątrz.

Dla Niego zawsze będę tylko Pierwszym.

            Lata posiadania mocy wypaczyły mój niegdyś czysty umysł, robiąc ze mnie lalkę w rękach kogoś, a raczej czegoś, co wychynęło z Nicości w pierwszych chwilach nowego wszechświata. Nie, nie chodzi tu o dobrze znanego wszystkim Arceusa, o białego, skrzącego się na nieboskłonie „boga”, łatwo zaklasyfikowanego jako stwórcę świata i wszystkiego, co się rusza. Nie chodzi tu nawet o samą Nicość, która koniec końców nie jest nawet istotą żywą, tylko czymś, co całą wieczność temu wypluwało z siebie tony materii, by uformować twór podobny do tego, co widzimy teraz. Zdziwieni, że to wszystko jest jej sprawką? Bo ja nie.

            NIGDY NIE UWIERZĘ, ŻE ARCEUS MÓGŁBY STWORZYĆ COKOLWIEK.

            A w szczególności nie po tym, co uczynił.

            Lecz wróćmy od źródła, tak zazwyczaj zaczyna się opowieści, czyż nie?

            Wy wierzycie w wielkie jajo, dryfujące w Pustce niczym ciężki, pulsujący potęgą okręt, z którego ot tak wyłonił się dobroduszny smok. Pierwszym pomysłem tej poczciwej gadziny było stworzenie innych poczciwych gadzin, swoich sług: Dialgi, Palkii oraz Giratiny. Potem powstały planety, na nich oceany, Pokemony…

            …Ktoś wcisnął wam naprawdę niezły kit.

            W mojej wersji nie ma poczciwych gadzin. Nie ma bezinteresownego dawania życia, ani zaplanowanego, poukładanego świata, gdzie każdy ma swoje miejsce. Mój padół pełen jest zdrajców.

            Nie muszę chyba wspominać, że jestem jednym z nich?

Dusza jest silna, a ciało słabe.